Zomerconferentie 2009

Verslag - Henk Blom

Peace of cake - jongeren maken zomerconferentie
Afgelopen weekend drukten de jongeren een belangrijk stempel op de zomerconferentie van Doopsgezind WereldWerk in het Broederschapshuis in Schoorl, dat gelukkig bij de duinbrand van enkele weken gespaard is gebleven. Om te beginnen was de titel van de conferentie afkomstig van de jongeren. Deze luidde `Peace of Cake´. Op speelse wijze werd daarmee aangegeven, dat het ging om vrede in de dagelijkse omgang. De kennismaking op zaterdagmiddag gebeurde aan de hand van alledaagse voorwerpen, die deelnemers als teken van vrede hadden meegebracht. In workshops kon men op verschillende manieren oefenen in vreedzaam met elkaar omgaan. Op indrukwekkende wijze deden jongeren verslag van hun ervaringen bij het Wereldcongres in Paraguay. Op zaterdag verzorgden zij ook de avondsluiting.

Jongeren onder elkaar
Vrijdagavond al kwamen circa vijfentwintig jongeren tussen 16 en 30 jaar samen voor een eigen voorprogramma. Het blijkt een goede formule, dat jongeren ook eerst een tijdje onder elkaar kunnen zijn. Het maakt zo´n conferentie voor hen extra aantrekkelijk. Het aantal jongeren maakte dan ook bijna de helft uit van het totaal aantal deelnemers aan de conferentie, die later aanving. De jongeren deden met elkaar oefeningen in vertrouwen.

Met blinddoek voor werden zij door leeftijdgenoten door het bos geleid. Anderen moesten, eveneens geblinddoekt, langs een touw naar het einde ervan lopen, dat echter niet bleek te bestaan: hoelang blijf je dan ´in goed vertrouwen´ doorlopen? Origineel was later op de avond de traktatie van een speciaal voor de conferentie gebakken taart: ´peace of cake´.

 

Zaterdagochtend deelden de jongeren in het dorp koekjes uit en probeerden daarmee in gesprek te komen over het thema vrede. Er waren zowel afwijzende als positieve reacties, boeiende ervaringen. Na deze geheel door de jongeren zelf voorbereide inleiding arriveerden ook de oudere conferentiegangers voor het gezamenlijk programma, dat zaterdagmiddag van start ging.

  
Inburgeren
Veertien jaar geleden kwam het echtpaar Munir en May Jajou vanuit Irak naar Nederland. Omdat zij temidden van moslims behoorden tot een minderheid van christenen, werd hun leven daar bedreigd. In een van de workshops tijdens de zomerconferentie van WereldWerk vertelden zij over hun ervaringen als asielzoekers en het proces van inburgeren. Als vertalers hebben zij grote belangstelling voor taal, wat het hun wel iets gemakkelijker maakte om Nederlands te leren. Indertijd werd aan inburgeren nog niet zoveel aandacht geschonken. Ze moesten zelf op zoek naar een taalcursus. May doet nu zelfs met Nederlandse vrouwen mee aan een leesclub. Tijdens de workshop vertelden zij iets over het voor de aanwezigen erg moeilijke Arabisch. Daardoor kon men zich enigszins inleven in het probleem van het leren van een vreemde taal. ´Taalmaatjes´ kunnen daarbij een belangrijke rol spelen, dit zijn Nederlandse vrijwilligers die elk één vluchteling begeleiden om hen vertrouwd te maken met taal en gewoonten van ons land. De kinderen Nadine en Alice Jajou zijn in Nederland geboren. Zij spreken vloeiend Nederlands, maar ook Arabisch. Verschillende familieleden zijn ook gevlucht en wonen nu elders in de wereld. In Irak worden Christenen nog vaak geassocieerd met het Westen, vooral de USA. Familie van May leeft echter nog in Irak
<<terug